Poemas de Nigar Arif (Azerbaiyán, 1993). Traducción de Ricardo Gómez

 

 

 

 

 

Presentamos una selección de poemas de Nigar Arif, poeta que escribe en azerbaiyano, en traducción, desde el idioma inglés al español, por Ricardo Gómez. La traducción de la lengua azerbaiyana al inglés fue realizada por Kamran Zazirli. En la presente edición publicamos en forma bilingüe la versión original y su traducción en lengua española.

We present a selection of poems by Nigar Arif, a poet who writes in azerbaijani, in translation, from english to spanish, by Ricardo Gómez. The translation from Azerbaijan to English was done by Kamran NazirliIn. This edition we publish in bilingual form: The original version and its translation in spanish.

 

 

 

Nigar Arif (Azerbaiyán, 1993)

 

Traducción del inglés al español: Ricardo Gómez

 

 

 

 

 

 

Lluvia de humanos

 

He aquí la ciudad,

la gente escapa y se va…

He aquí las nieves y las lluvias,

que lavan sus huellas…

Incluso el sol brilla cada mañana,

los vientos soplan y se acicalan

a esos nada los puede remover

nada se puede cambiar…

La gente absorbe su memoria

desde su cara picada de viruela.

Se llevan sus colores con ellos

y dejan pálida a la ciudad.

Falta el brillo por todas partes,

todo se ha convertido en un cuento gris.

Llueve gente, y cae lluvia de sus ojos

todos los días.

Y quienes se mojan en el corazón de esta ciudad,

quienes no pueden huir,

los humanos, llueven a cántaros

Las ambulancias giran como sombrillas

bajo las enfermas gotas…

Ya sean las noches o los mediodías

se tambalean en sus casas.

El mundo entero se revuelve en su lugar

y cae…

Día tras día, semana tras semana

las calles se vacían

las carreteras y los cafés llegan a su final.

Los hombros de las pesadas tiendas

se doblarán…

Los inmensos edificios y las pequeñas casas

entre los brazos de la ciudad

otean asustados hacia las profundidad desnuda

que holgazanea en las aldeas, y viaja a los países.

Los árboles solitarios se aburren

y las flores, los pájaros, y las praderas,

de los pies polvorientos de esta ciudad

que han perdido al hombre

¿Quién sabe?

Tal vez en sus propios idiomas

incluso maldicen

esta maldita cuarentena tan molesta.

Ahora sabemos, mamá,

que las ciudades y los países

también se pueden contagiar de enfermedades…

¿Qué puedo decir?

No se preocupen,

todo saldrá bien.

Hay esperanzas

que se estiran hasta el cabello de esta ciudad…

Nuestros sueños le ponen las manos en la frente

para revisar la temperatura…

Tal vez encontramos el mejor tratamiento, mamá,

el amor es el mejor injerto

como siempre dijiste…

 

 

 

 

El viento

 

El viento sopla de puerta en puerta

¿Estás tan pleno que tocas sólo una puerta a la vez?

¿Dónde están esas puertas que abriste

en los calurosos días estivales?

¿Dónde están esos que te amaban,

te invitaban a sus casas

y te calmaban

mientras brisabas?

El viento sopla de puerta en puerta

¿Dónde están tus amigos ahora,

en estos días fríos,

cuando el clima ha cambiado?

¿Hay mucha gente que

se resintió contigo este invierno?

No esperes, viento

No esperes

Nadie te llamaría

para que entraras por esa puerta,

nadie te buscaría más.

¿Quién te deseará en este clima?

Vete, querido mío, vete.

Sólo esa calle sin brillo

se quedará contigo.

¡Sólo ese árbol seco que quebraste

se quedará contigo!

Pero no te preocupes, viento,

¡No te preocupes!

Este invierno también pasará,

el verano volverá de nuevo,

el sol brillará otra vez, resplandeciente.

Cuando el clima se haga más caluroso,

tus amigos también crecerán…

 

 

 

 

 

Un reloj se ha atrasado

 

Mira el reloj del mundo

se ha atrasado una hora.

O la alegría está retrasada

o la vida fue ahogada por la pena.

 

Aún si hablara o se riera

tal como aquel viejo

la risa del mundo cojea,

como su pasado exánime.

 

Él ruega o busca

un deseo que llene sus manos.

Pasa días en las escaleras

luchando contra el viento.

 

De los ojos de una barrendera

caen sus noches.

La escoba en su mano

ha despertado a las calles somnolientas.

 

Él conduce el auto

y también es pasajero de sus deseos

en busca de su destino,

con la esperanza de cambiar.

 

Mira el reloj del mundo

se ha atrasado una hora.

Ajustémoslo de nuevo,

con una vida mejor, y aire limpio y puro.

 

 

 

La reconciliación

 

Humano, resentido contigo mismo,

¿Has pecado mucho?

¿Sólo te has perdido a ti mismo,

no has ganado nada?

 

¿Quién te robó de ti mismo?

¿Dónde y cómo te olvidó?

¿Quién puso sus manos en tu corazón?

¿Quién te consoló de esa manera?

 

¿Quién arruinó tu vida y tu destino,

al mirar tu cara de “lo siento”?

¿Qué dejó en tus ojos,

que cae como lágrimas?

 

Tal vez eres tú, y todo esto

te lo hiciste tú mismo

¿Te has vuelto un dolor para ti mismo?

¿Tal vez dejas que tus alegrías

se te escurran entre tus dedos?

 

Tú,

Oprimido por la pena

No te pongas triste, alégrate

Te has cansado del camino que recorrías,

y ahora caminas por tus pensamientos.

No te aflijas, anímate.

 

Regresa a tu camino,

reconcíliate contigo mismo.

Date la mano y enfrenta

a aquel a quien habías renunciado.

 

 

 

Cuando te fuiste

 

Solía ver los ojos sonrojados de la vida

en las clases de geografía,

solía ver las verdades haciendo erupción como un volcán,

y llanuras

sobre las cuales se arrastraban las mentiras

por debajo de la verdad.

Solía ver rodillas caer

desde las montañas más altas.

El mismo viento soplaba en todos los países,

la misma lluvia caía sobre todo el mundo…

Yo misma era un país.

Sí, lo era…

Cuando quería someter a un país como tú,

mi corazón temblaba

como si fuera un terremoto.

El agua dulce corría,

brotaban manantiales puros y corrían

en el fondo

de las tierras más rocosas y estériles.

Yo solía ver los hermosos rostros de las mejores criaturas

en lugares muy distantes…

Cuando te fuiste…

Cuando te fuiste,

me di cuenta de que

el ser humano es el témpano de hielo más grande

que pasa años derritiéndose

y derramándose hasta morir…

 

 

 

La mujer

 

Tu vida, como la de una hormiga, fue devorada

no te queda ni un día

Llevaste el peso del mundo

sobre tus hombros, como un elefante

pero nadie nunca te apreció de verdad

Desnataste y limpiaste tu vida,

pero, ¡te habías basado en esperanzas, mujer!

Sólo te reíste de tu aflicción en silencio.

¿Tu alegría te complicaba todo, mujer?

Ahora localizas tus esperanzas,

y tu tierra está al final de su soga.

Mujer, tal vez no es algo que simplemente sabemos:

la tierra es inconsciente, la roca es oscura.

He aquí tu vida devorada que te espera,

silenciosa y tranquilamente,

al alcance de la muerte que serás.

 

 

 

Correr tras la infancia

 

Mis ojos deambulan lentamente y se alejan de mí,

ven todo a través de unas gafas a medida que envejezco.

Mis pies tienen un paso rápido, y se me adelantan corriendo,

porque tienen afán de alcanzar mi infancia.

 

Mi cabello esponjoso busca su tiempo de las trenzas,

se vuelve blanco y desabrigado como este invierno,

el tiempo llama y arruga mi rostro y manos

de camino en camino, así como yo me aburro año tras año

 

Así envejezco, de historia en historia,

mis dolores se convierten en niños pequeños, como mis hijos,

que escuchan mis historias, y mis cuentos de hadas,

y ni siquiera abandonan mis brazos y rodillas.

 

Los años de vejez, como puntos blancos y negros,

vienen y se quedan en las fichas del dominó.

Pierdo a propósito todas las partidas con mi nieto,

a mi edad avanzada – en mis años de “infancia”.

 

 

 

 

 

 

 

Adamların yağışı

 

Bu şəhərdən qopub gedir adamlar,

İzlərini yağış yuyur, qar yuyur.

Bu izlərin hər səhər

başına günəş vurur,

küləklər ovuşdurur,

Di gəl silinmir, anam,

silinmir ki, silinmir...

Çopur-çopur üzündən,

yaddaşına hopub gedir adamlar,

Rəngi qaçır şəhərin,

rənglərini qapıb gedir adamlar.

Boz danışır, boz dinir,

bu şəhərin gözlərindən yağır, yağır adamlar…

İslanır ürəyində

qaçıb gedə bilməyən fağır-fağır adamlar...

Yağdıqca yağır, yağır,

Xəstə yağışlarında

Təcili yardımları

çətir kimi fırlanır…

Yağdıqca adamları

laxlayır gecəsi də,

gündüzü də yerindən,

dünya düşür gözündən...

Bu dünyanın içində

boş qalır küçələri,

yolları, kafeləri...

Tez-tez dolub-boşalan

ağır dükanlarından

əyilir çiyinləri...

Qollarının altından

boylanır qorxa-qorxa

ölkə-ölkə dolaşan,

şəhər-şəhər yoluxan

çılpaq ölümə doğru

binaları,evləri...

Tozlu ayaqlarında

ağacları darıxır,

darıxır çəməni, çiçəkləri,

başının üstündəki quşlar da darıxır

yavaş-yavaş gözdən itən

adamlardan ötəri...

Bəlkə, elə öz dillərində

söyürlər də

hamının gizləndiyi,

heç kimin sevmədiyi

bu lənət karantini...

Deməli, şəhərlər də xəstələnə bilirmiş,

ölkələr də...

Nə deyim axı?

Narahat olma, ana,

narahat olma,

Yaxşı olar axırı...

İndi saçlarının ucunacan ümidlərimiz yeriyir bu şəhərin,

hər gün dualarımız əlini alnına qoyub yoxlayır hərarətini...

Bəlkə də, ən yaxşı peyvənd sevgidi...

sənin dediyin kimi...

 

 

 

Külək

 

Qapı-qapı gəzən külək,

bircə qapı gəzirsən,

gözün belə toxdumu?

Günəşli, isti yay günlərində

açdığın o qapılar

hanı indi, yoxdumu?

Hanı səni sevənlər,

evinə qonaq edənlər,

səninlə dincələnlər

hanı?..

Qapı-qapı gəzən külək,

hanı indi,

soyuqlar düşəndə,

havalar dəyişəndə

dost-tanışın yoxdumu?

Səndən bu qış günündə

üz çevirən çoxdumu?

Gözləmə, külək, gözləmə,

daha səni o qapıdan

içəri alan olmaz.

Daha səni axtaran,

çağıran olmaz...

Axı belə havada

səni istəyən kimdi, kim?

Get, get, əzizim,

sənə qalan o boz küçə olacaq,

Hirsindən qırdığın, qopardığın

quru ağac olacaq...

Amma darıxma, darıxma, külək,

bu qış da çox çəkməyəcək,

yenə yay gələcək,

parlaq günəş çıxacaq,

havalar isinəndə,

dostların çoxalacaq.

 

 

 

Bir saat geri qalıb

 

Bir saat geri qalıb,

Bu dünyanın saatı.

Ya sevinci gecikib,

Ya qəm boğub həyatı.

 

Danışıb gülsə belə,

Lap qoca kişi kimi,

Axsayır gülüşü də,

Yorğun keçmişi kimi.

 

Əl uzadıb dilənir,

Bir ovucluq diləklə.

Günləri pilləkəndə,

Əlbəyaxa küləklə.

 

Bir qarının gözündən,

Yıxılır gecələri.

Əlindəki süpürgə,

Oyadır küçələri.

 

Avtobusda sürücü,

Arzusunda piyada

Axtarır qismətini,

Bəlkə tapıb oyada.

 

Bir saat geri qalıb,

Bu dünyanın saatı.

Gəlsənə,başdan quraq,

Bu çəkilməz həyatı.

 

 

 

Barış

 

Özündən küsən adam,

Günahların çoxdumu?

Itirdiyin özünsən,

Qazandığın yoxdumu?

 

Kim səni aldı səndən?

Harda,necə unutdu?

Kim tutdu ürəyini,

Kim bu qədər ovutdu?

 

Kim çürütdü ömrünü,

Üzünə baxa-baxa?

Nələr qoydu gözündə,

Gözündən axa-axa?

 

Bəlkə elə özünsən?

Özünə dərd olmusan.

Sevincini əlindən,

Bəlkə özün salmısan?

 

Özünə dərd eləmə,

Dərdindən bezən adam,

Yollarından yorulub,

Fikrində gəzən adam.

 

Qayıt,yoluna qayıt,

Barış o küsdüyünlə.

Əlini ver,dur,görüş,

Əlini üzdüyünlə.

 

 

 

 

 

 

Sən gedəndə

 

Mən coğrafiya dərslərindən

Həyatın qızarmış gözlərini görürdüm...

Vulkan kimi püskürən gerçəkləri,

Gerçəklərin lavasında yalanların süründüyü düzənləri,

Ən uca dağların yerə çökən dizlərini görürdüm...

Bütün ölkələrdə eyni külək əsirdi,

eyni yağış yağırdı...

Mən özüm də ölkə idim,mən özüm də...

Sənin kimi bir ölkəni ram etmək istəyəndə,

Ürəyimdə bir zəlzələ olurdu,

Ən kobud,ən keçilməz yerlərin lap dərin qatlarında

şirin sular axırdı,saf bulaqlar axırdı...

Ən uzaq ərazidə ən gözəl varlıqların üzlərini görürdüm..

Sən gedəndə...

Sən gedəndə başadüşdümki,

insan ən böyük aysberqdi

İllərlə əriyib ölümə doğru axır...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Qadın

 

Qarışqa ömrünü yedilər sənin,

Özünə bir tikə gün də qalmadı...

Fil boyda yükünü daşıdın yenə,

Qarışqa qədrini bilən olmadı...

Ömrünün dibini sıyıran qadın,

Sən ki ümidlərə bel bağlamışdın.

Sən ki kədərinə gülüb astadan,

Sən ki sevincinə gün ağlamışdın?..

Ümidlər belində gedirsən indi,

Torpağın səbirsiz,daşın səbirsiz.

Bəlkə də,bəlkə də bilmirik,qadın,

Torpaq da xəbərsiz,daş da xəbərsiz,

Getdiyin ölümün barmaq ucunda,

Yeyilmiş ömründü gözləyir səni,

Gözləyir sakitcə,səssiz-səmirsiz...

 

 

 

 

Uşaqlığın dalınca

 

Uzaqlaşıb gözlərim yavaş-yavaş,

Eynəyimdən baxır yaşa dolunca,

Ayaqlarım məndən əvvəl yüyürür,

Qaçıb gedir uşaqlığın dalınca.

 

Gur saçlarım gəzir hörük vaxtını,

Bu qış kimi çılpaqlaşıb ağarır.

Darıxdıqca üzümə,əllərimə,

Zaman yol-yol qırışları çağırır.

 

Nağıl-nağıl qocalıram beləcə,

Nağıl-nağıl söhbətimdən,sözümdən,

Ağrılarım körpələşir balam tək,

Düşmür bir an qucağımdan,dizimdən.

 

Köhnə illər ağ-qara nöqte kimi,

Gelib durur damino daşlarında

Hər oyunda uduzuram nəvəmə,

Bilə-bilə bu "uşaq" yaşlarımda.

 

 

 

 

 

Nigar Arif was born in 1993 on 20th of January in Azerbaijan. She studied at Azerbaijan State Pedagogical University in the English faculty in 2010- 2014.  Nigar  Arif  is a member of the “World Youth Turkish Writers’ Union” and graduated from “III Youth Writers’ School” in “Azerbaijan Writers’ Union”. She is also a member of the “International Forum for Creativity and Humanity” in Morocco. Her poems have been partially translated into English, Turkish, Russian, Persian, Montenegro, and Spanish and have been published in different countries.  She was a participant of  “IV LIFT- Eurasian Literary Festival of Festivals“ which was held in Baku in 2019 and  “30 Festival Internacional De Poesia De Medillin” in 2020 which was held in Colombia at online platform.  She participated at” Wordtrip Europe” project and “ Fourth Global Poet Virtual Meeting 2020” as well.

Nigar Arif (Azerbaiyán, 1993). Estudió en la Universidad Pedagógica Estatal de Azerbaiyán en la facultad de inglés, en el periodo 2010-2014. Es miembro de la "Unión Mundial de Jóvenes Escritores Turcos" y se graduó de la "III Escuela de Escritores Jóvenes" en la "Unión de Escritores de Azerbaiyán". También es miembro del “Foro Internacional para la Creatividad y la Humanidad” en Marruecos. Sus poemas han sido parcialmente traducidos al inglés, turco, ruso, persa, montenegrino y español. Fue participante del “IV LIFT- Festival Literario de Festivales Euroasiáticos” que se realizó en Bakú en 2019 y del “30 Festival Internacional De Poesia De Medillin” en 2020 que se realizó en Colombia en plataforma online. También participó en el proyecto “Wordtrip Europe” y en el “Cuarto Encuentro Virtual de Poetas Globales 2020”.

 

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *