Arjen Duinker (Países Bajos). Traducción de Diego J. Puls

 

 

 

 

Arjen Duinker (Holanda)

 

Traducción de Diego J. Puls

 

 

 

 

LA PIEDRA FLORECE

 

La piedra florece.

La piedra que florecer no puede,

cómo florece la piedra.

 

Sus flores son multicolores.

Coloreadas cual las nubes al alumbrarlas la luna,

coloreadas como tus ojos, vida mía,

y cálidas.

Coloreadas cual alegres ideas,

multicolores como olas que ondean hasta el horizonte.

 

Cómo florece la piedra,

cómo florece la piedra que florecer no puede...

 

Huele a viento que dispersa el llanto,

huele a lo que es evidente,

a sangre,

a castañas asadas,

a alboroto en las calles.

Huele a libre visión y sentimiento

y hechiza mariposas multicolores.

 

Así florece la piedra,

la piedra que florecer no puede.

He de volver,

he de volver, vida mía, con una de sus flores.

 

 

 

 

RESEÑA ROMÁNTICA

 

Un atuendo recorre el malecón, un atractivo atuendo recorre el malecón.

Hecho de telas doradas, con impagables diamantes engastados.

 

Todos los hombres de corazones soñadores, corazones contraídos,

los hombres de corazones fornidos, corazones musculosos, ¡allá van!

Patilludos, bigotudos, de ojos astutos, ojos llenos de fantasía,

mientras se cargan las baterías, se abastecen de combustible los barcos,

mientras se extinguen los grajeos, cacareos, los graznidos y las risotadas,

se bajan a tierra tentaciones y negativas enjauladas,

de a dos, de a cuatro, ¡ay, fenomenal movimiento pendular!,

todos los hombres de patas largas y cortas, los que llevan anillos,

en esa cacofonía de actos desgarradores, fragorosos, estridentes,

todas las mujeres del servicio exterior, las mujeres de los pasillos,

todas las mujeres de pulso firme, mujeres que huelen

a lejanía, a espacio invisible, fluorescente,

¡ay!, el hormigueo y serpenteo de hombros y de voces,

y las suelas sobrias que giran y crujen en silencio,

y el Texas con su sauna y sus salones de fiesta hirvientes,

y el baile que ejecutan malecón, bodega, puerta y camión,

y el ardor de representaciones tatuadas

porque el tiempo restriega a fondo todas las pieles, ¡ajá!,

¡allá van! hombres, mujeres, día tras día,

¡a pedido asimismo a la luz de la luna!

 

 

 

 

 

 

 

 

DE STEEN BLOEIT

 

De steen bloeit.

De steen die niet kan bloeien,

Wat bloeit die steen.

 

Zijn bloesems zijn veelkleurig.

Gekleurd als de wolken wanneer de maan hen beschijnt,

Gekleurd als jouw ogen, liefste,

En warm.

Gekleurd als vrolijke ideeën,

Veelkleurig als golven die tot aan de horizon golven.

 

Wat bloeit de steen,

Wat bloeit de steen die niet kan bloeien...

 

Hij geurt naar de wind die het gehuil uiteenslaat,

Hij geurt naar het vanzelfsprekende,

Naar bloed,

Gepofte kastanjes,

Drukte in de straten.

Hij geurt naar een vrijheid van zien en voelen

En betovert veelkleurige vlinders.

 

Zo bloeit de steen,

De steen die niet kan bloeien.

Ik kom terug,

Ik kom terug, liefste, met een van zijn bloesems

 

 

 

 

ROMANTISEREN

 

Een gewaad gaat over de kade, een beeldschoon gewaad gaat over de kade.

Gemaakt van goudkleurige stoffen, met onbetaalbare diamantjes bezet.

 

Alle mannen met dromend hart, alle mannen met verwrongen hart,

Alle mannen met het stoere hart, het gespierde hart, daar gaan ze!

Met bakkebaarden, snorren, sluwe ogen, fantasievolle ogen,

Terwijl de accu’s worden opgeladen, boten van brandstof voorzien,

Terwijl het krassen en kakelen en snateren en lachen wegsterft,

Terwijl verlokkingen en afwijzingen gekooid aan land worden gezet,

Met zijn tweeën, met zijn vieren, o fenomenale slingerbeweging!,

Alle mannen met lange en korte benen, alle mannen met ringen,

In die kakofonie van scheurende, dreunende, snerpende daden,

Alle vrouwen van de buitendienst, alle vrouwen in gangen,

Alle vrouwen met krachtige polsen, vrouwen die geuren

Naar een verte, een onzichtbare ruimte, fluorescerend,

0, het krioelen en kronkelen van schouders en stemmen,

En het draaien en knarsen van sobere zolen, in stilte,

En de Texas met sauna en kokende feestzalen,

En het dansen van kade, loods, deur en vrachtwagen,

En het branden van getatoeëerde voorstellingen

Omdat de tijd elke huid grondig schuurt, aha,

Daar gaan ze! Mannen, vrouwen, dag na dag,

Op verzoek ook in de maneschijn!

 

 

 

 

Arjen Duinker (Holanda, 1956) publicó con K. Michel entre 1980 y 1986 la circular literaria AapNootMies. Posteriormente vieron la luz trece poemarios y una novela de su autoría. El libro de poemas De geschiedenis van een opsomming [La historia de una enumeración] (2000) fue merecedor del premio Jan Campert en 2001 y De zon en de wereld [El sol y el mundo] se adjudicó el premio de poesía VSB en 2005. Su poemario más reciente, Buurtkinderen [Niños del barrio], data de 2009. Aficionado a los viajes, se ha presentado en numerosos escenarios alrededor del mundo y poemarios suyos han sido traducidos y publicados en nueve países, entre ellos Rusia, Irán y Reino Unido.